خلاصه كتاب حكايت دولت و فرزانگي .قسمت(2)
خلاصه كتاب حكايت دولت و فرزانگي . نويسنده : مارك فيشر قسمت(2)
فصل 9 : حكايت نخستين اشنايي با دل گل رخ دولتمند به جوان گفت: كلام بر زندگيمان عميقاً تأثير مي گذارد. انديشه ـ حتي دروغ ـ اگر معتقد باشيم ه راست است ميتواند بر ما اثر نهد. نبايد بگذاري مشكلات آنقدر برايت مهم شود كه به تو ضربه بزند. سفر شايد دراز و دشوار باشد. اما هرگز از آن دست نكش. به تو قول مي هم ارزشش را خواهد داشت. جهان چيزي جز بازتاب ضمير دروت نيست. اوضاع و شرايط زندگيت آيينهاي است كه تصوير زندگي درونت را باز مينمايد.
فصل 10:حكايت تسلط بر ضمير ناهشيار دولتمند ادامه داد: اگر ايمان داشته باشي كه كاري را به انجام برساني، حتماً انجام ميشود. جوان گفت: نميتوانم باور كنم كه پس از 6 سال دولتمند ميوشم. دولتمند: هرچه آن را دروني تر كني، قدرتمندتر ميشوي، تخيل همان چيزي است كه بعضي ميگويند ذهن ناهشيار. بخش نهفته ذهنت است و بسيار قدرتمند تر از بخش هشار، ذهن نيمه هوشيار در برابر نفوذ كلام تأثيرپذير است. عزم و اراده نيز ميتواند بر ذهن نيمه هشيارت اثر بگذارد. بهترين راه حل تكرار است. اين فن «تلقين به خود» است. جوان گفت: خب، فكر ميكنم مجابم كرديد كه آن را بيازمايم، اگرچه بايد اين حقيقت را به شما بگويم كه هنوز ظنينم.
فصل 11: حكايت بحث درباره ارقام و قواعد دولتمند پشت ميز تحرير نشست و كاغذي به جوان داد كه بر رويش نوشته بود: «تا پايان اين سال داراييهايي به ارزش 31250 دلار خوهم داشت. هر سال به مدت 5 سال اين دارايي را 2 برابر خواهم كرد، تا .... ميليونر شوم». و سپس گفت: تو نيز قاعدهات ميتواند چنين باشد. بايد هدفهاي كوتاه مدت براي بزرگترين هدفت تعيين كني. مهمترين چيز اين است كه هدفهايت را برروي كاغذ بنويسي. مراقبت فرصتها باش و همين كه فرصتي پيش آمد، بي درنگ آن را بقاپ. با دست روي دست گذاشتن اضافه حقوقي نميگيري. پس نبايد دربرداشتن گامهاي لازمي كه تو را به هدفت ميرساند ترديد كني. وقتي برنامهريزيات درست باشد، ذهن ناهوشيارت برايت شگفتيها خواهد آفريد. وقتي به ان دستور بدهي كه 000/10 دلار بر درآمدت بيفزايد، قطعاً ان را اجرا خوهد كرد. «زندگي دقيقاض به ما همان چيزي را مي دهد كه از ان انتظار داريم نه كمتر نه بيشتر»
فصل 12 : حكايت يادگيري نيكبختي و زدگي دولتمند گفت: بيشتر مردم مي خوهند خوشبخت باشند، اما نمي دانند جوياي چيستند. پس ناگزير بي آنكه هيچگاه آن را يافته باشند ميميرند. حتي اگر آن را بيابند، چگونه آن را تشخيص بدهند؟ آنها دقيقاًمانند جويندگان دولتمند. به راستي ميخواهند دولتمند شوند. اما اگر بي درنگ از آنها بپرسي چقدر ميخواهند در سال بدست آورند، بيشتر شان قادر به پاسخ گفتن نيستند. اگر نداني به كجا ميروي، معمولاً به جايي نميرسي». اين از نظر جوان كاملاً مفهوم بود. به طرزي خلع سلاح كننده ساده، به فكر افتاد چرا هرگز پيش از اين به آن نينديشيده بود. جوان پرسيد: «آيا شما هميشه خوشبخت بودهايد؟» دولتمند: «ابداً، زماني بود كه يكسر نكبت با ر بودم . انديشه خودكشي نيز به سرم زد اما آنگاه من نيز دولتمند پيري را ملاقات كردم كه تقريباً همن چيزهايي را به من آموخت كه امروز به تو ميآموزم. نخست بسيار شكاك بودم، نميتوانستم باور كنم كه اين نظريه در مورد من كارگر افتد. اما چون همه چيز را ازموده بومد و هنوز ناموفق بودم و چون چيزي را از دست نميدادم، مشتاق بوم كه بيازمايمش. سي ساله بودم و احساس ميكردم عمرم را به هدر مي دهم گويي همه موهبتها از دستم ميگريختند. چندي نگذشت كه ان گونه تفكر را آغاز كردم به عبارت ديگر انقلابي در ذهنم پديد آمد. تقريباً چندي پس از اينكه با خود تكرار كردم. «هر روز از هر جهت، بهتر و بهتر ميشوم.»
فصل 13 : حكايت يادگيري بيان خواستهها در زندگي دولتمند كاغذي به جوان داد و گفت: هرچه را كه از زندگي ميخواهي بنويس. بايد دقيق باشند» رؤيايت چيست؟ از چه چيز راضي خواهي شد؟ اين بسيار مهم است كه همه جزئيات نوشته شوند. هرچه تصويرت دقيقتر باشد، مجالهاي تجلي آنها بيشتر خواهد بود. جزئيات بسيار مهمند، انديشه هايت كه به طوري اسرار آميز و غير منظره و به طور منظم تقويت ميشوند، وقعيتهايي را پديد مياورند كه به آنها اجازه ميدهدبه واقعيت تبديل شود. به خاطر داشته باشد «ايمان مي تواند كوهها را جابجا كند» و سپس اهداف ساليان گذشته پيش خود را بر كاغذي كهنه به جوان نشان داد، كه امروز به بهتر شان رسيده بود. و بعد براي قدم زدن به باغ گل سرخ رفتند.
فصل 14: حكايت كشف اسرار باغ گل سرخ دولتمند گل سرخي چيد و به جوان داد: «بايد هزاران بار اين گل سرخ را بوئيده باشم با اين حال هر بار تجربهاي تازه بدست آورده دادم. چون آموختهام اكنون و اينجا زندگي ميكنم نه درگذشته و نه در آينده! مسئله تمركز است. اين تمركز، كليد كاميابي در همة زمينههاي زندگيست. بايد همه چيز را همانگونه كه هست ببيني. بيشتر مردم گويي در خوابند، گويي نميبينند ذهنشان از خطاها و شكستهايشان و از ترسهاي آينده آكنده است. گل سرخ مظهر زندگي است، خارهايش نمايانگر راه ترجبهاند، ما بايد براي فهم زيبايي هستي تاب آوريم» هرچه ذهنت نيرومندتر باشد، مشكلاتت ناچيزتر خواهد نمود اين منشأ آرامش درون است. پس تمركز كن. كه يكي از بزرگترين كليدهاي كاميابيست» و سپس به سوي خانه گام برداشتند. دولتمند و جوان سرميز شام نشتند. جوان گفت: «دوست دارم كسب كار را شروع كنم، اما براي آغاز چگونه پول پيدا كنم؟ آه در بساطم نيست، بانكي را نميشناسم كه وام بگيرم، وثيقه هم ندارم. صاحب هيچ چيز نيستم. جز يك اتومبيل بي ارزش!» دولتمند گفت كه اين را تكرار نكن، مردم اكثراً بيش از انكه بيازمايند، دست مي كشند! در اوضاع وشرايط كنوني، براي رسيدن به هدفت، اگر واقعاً بخواهي براي گرفتن وامت چه مي كني؟» جوان گفت: نظري ندارم. دولتمند: «حتي اصلاً به خاطرت نميرسد از دولتمندي كه تو را تشويق ميكند پول بگيري؟ جوان بي درنگ گفت: آيا شما 25000 دلار پول به من قرض مي دهيد؟ دولتمند پول را به جوان داد او از شادماني لبريز شد. دولتمند گفتك من اين پول را به تو قرض نميدهم بلكه ميبخشم. روزي تو نيز بايد آن را به كس ديگري بدهي،سالها پس از اكنون، كسي را خواهيد ديد كه در وضعيت امروز توست. از روي شهود او را خواهي شناخت. بايد معادل ارزشي را كه امروز از اين پول دارد به او بدهي. پير مرد بيرون رفت. جوان خود را تنها يافت. سرش آكنده از انديشهها و دستش سرشار از پولي كه دولتمند به او داده بود.
فصل 15: حكايت لحظهاي كه هريك به راه خود مي رود جوان براي مدتي دراز تنها نماند. مستخدم پايكتي در دست، از راه رسيد: پاكت را به دست جوان داد و گفت: «سرورم اين پاركت را به منمحول كردند تا به شما بدهم. گفتند بايد آن را در خلوت اتاقتان بخوانيد. مي توانيد روزي ديگر را در اينجا بگذرانيد. آنگاه بايد برويد. اين خواسته سرور من است. جوان از او تشكر كرد و بي درنگ به اتاقش رفت. به هر جهت، اين بار احتياطاً در را اندكي باز گذاشت... پاكت با مومي قرمز به شكل گل رخ مهر شده بود. جوان لبه تخت نشست و به دقت مهر و موم را گشود. از آن رايحه لطيف گل سرخ ميتراويد. وصيت نامة دولتمند آني را بيرون كشيد. وصيت نامه خارقالعاده كه با دست و باحروف درشت شاهوار نوشته شده بود، گويي نفس مي كشيد و سرشار از حيات خود بود. نامه دست نوشته زيباي ديگري با جوهر سياه نيز همراهش بود. چنين خواند: «اينها آخرين درخواستهاي منند. همه كتابهاي كتابخانهام را براي تو ميگذارم. بعضياً معتقدند كه كتابها يكسر بي ارزشند. بر اين اعتقادند كه خود شان جهان را باز ميسازند. و چون از دانشي كه در كتابها يافت ميشود بهرهيي نبرده اند، بدبختانه خطاهاي نايكان خود را تكرار مي كنند. به اين طريق، وقت و ثروت هنگفتي را به هدر ميدهند. «از سوي ديگر، به تله اعتماد به هر آنچه كتابها مي گويند نيفت. نگذار آنان كه پي شاز تو آمده اند به جاي تو بينديشند. فقط چيزي را نگاه دار كه فراسوي گذر زمان است.» «از نخستين ديدارمان كوشيدهام مرواريدهاي فرزانگي را كه توانستهام در طول عمر درازم برچينم به تو برسانم. در اين مدركف چند انديشه را كه نمايانگر ميراث معنوي من است خواهي يافت. مي خوهم آنها ره بدست افرادي هرچه افزونتر برساني. به مردم درباره رويارويي ما و اسراري كه آموخته اي بگو. اگرچه پيش از اين كار، خودت بايد آنها را بيازمايي. شيوه يي كه آزموده نشده و به اثبات نرسيده كاملاً فاقد ارزش است.» «در طول شش سال دولتمند خواهي شد. در آن هنگام اين آزادي را خواهي داشت كه براي تسهيم اين ميراث با مردم، گامهاي لازم را برداري.» «اكنون بايد بروم گل سرخهانم منتظرند.» بغض گلوي جوان را فشرد، و لحظه يي در سكوت نشست. به سوي باغ دويد و ديد كه دولتمند در نيمه راهي كنار بته گل سرخي دراز كشيده است. دستهاي پير مرد روي سينه اش بود و يك شاخه گل سرخ بدست داشت. چهره اش كاملاً آرام بود.
